เบื่อการรอคอย และการเริ่มต้นใหม่ที่สุด วันนี้วันที่ 20/10/2009 ผมยังไม่สามารถทำใจได้กลับการจากลาของ ปอ คนที่เคยเดินเคียงข้างกันมาตลอด 2 ปี ผมเสียใจกับผู้หญิงคนใหม่ที่เข้ามาและไม่สามารถที่จะรักเขาได้แบบสมบูรณ์ เพราะผมยังลืมปอไม่ได้เลยในทุกๆคืนจะฝันถึงวันเวลาเก่าๆตลอด ทุกสิ่งทุกอย่างมันต้องการเวลาของมัน ถ้ามันทรมานมากก้อ อยู่คนเดียวใช้ชีวิตแบบ Rock Star ต่อไป ไม่อยากทำให้ใครรู้สึกเสียใจและทรมานแบบนี้ เพราะยังไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะลืม ปอ ได้ซะที ความผูกพัน มันเป็นสายใยที่แน่นเหนียว บางที่เราต้องค่อยๆปลดมันออกที่ล่ะเส้นๆ มันต้องใช้เวลาน่ะ บางทีก้อต้องนั้งหาเหตุผลให้กับตัวเองว่า ทำไม่อยู่คนเดียวไม่ได้ว่ะ คำตอบที่ได้คือ ก้อมันยังไม่ชินไง กับการที่มีปัญหาที่บอกใครไม่ได้ โทรหา ปอ ดีกว่า เวลามีเรื่องตื่นเต้นไม่รู้จะเล่าให้ใครฟังโทรหา ปอ ดีกว่า ไม่ชินกับการไม่มีใครให้โทรหา ไม่มีใครกินข้าวเย็นด้วย ไม่มีใครรับฟัง ไม่มีใครนั้งข้างๆตอนดูหนัง แต่สิ่งที่ทำให้เริ่มอยู่ได้ก้อคือ ..เมื่อ 2 ปีที่แล้วเราก้อไม่ได้มี ปอ สักกะหน่อย สิ่งที่ทำให้คิดขึ้นมาในแว๊ปนึงของสมองและเจ็บปวดทุกครั้งคือ สิ่งของ และสถานที่ที่เคยมีความสุขกับมัน บางที่มันจะต้องมีสักวันที่เราอาจจะลืมมันได้ก็ได้